"> เกร็ดความรู้ที่ซ่อนในวรรณกรรมไซอิ๋ว | aisia.net
เกร็ดความรู้ที่ซ่อนในวรรณกรรมไซอิ๋ว

เกร็ดความรู้ที่ซ่อนในวรรณกรรมไซอิ๋ว

by admin
332 views

เกร็ดความรู้ที่ซ่อนในวรรณกรรมไซอิ๋ว

เมื่อกล่าวถึงวรรณกรรมจีนเชื่อว่าหลายคนคงคิดถึงวรรณกรรมเอกที่มีการบอกเล่าเรื่องราวผ่านภาพยนตร์ และบทละครโทรทัศน์หลายครั้งแล้ว วรรณกรรมเรื่องนั้นก็คือไซอิ๋วนั่นเอง เรื่องราวในวรรณกรรมนี้คือการผจญภัยระหว่างอาจารย์และศิษย์ทั้ง 4 ทั้ง 5 เดินทางร่วมกันเพื่อไปอัญเชิญพระไตรปิฏกมาจากชมพูทวีป ซึ่งในระหว่างการเดินทางทั้งเหล่าอาจารย์และลูกศิษย์ต่างก็ต้องเผชิญกับปีศาจที่เข้ามารุกรานหวังจะทำร้ายอาจารย์ และยังมีเรื่องปะทะคารมโกรธเคืองกันระหว่างศิษย์และอาจารย์อีกด้วย
อย่างไรก็ดีในวรรณกรรมเรื่องนี้ได้มีการนำนัยะทางพุทธศาสนามาส่เอาไว้ได้อย่างแนบเนียน เริ่มตั้งแต่ลักษณะของแต่ละตัวละครแต่ละตัวโดยพระถังซัมจั๋งคือตัวแทนของศรัทธา ซึนหงอคงคือตัวแทนของปัญญา ตือโป้ยก่ายคือตัวแทนของศีล ซัวเจ๋งคือตัวแทนของสมาธิ มังกรที่กลายร่างเป็นม้าของพระถังซัมจั๋งเป็นตัวแทนของวิริยะ เจ้าแม่กวนอิมคือจัวแทนของเมตตา และพระยูไลคือตัวแทนขแงธรรมะ เหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะอาศัยเพียงศรัทธาคงไม่สามารถบรรลุเป้าหมายได้ ต้องใช้ปัญญา ศีล สมาธิ และความวิริยะเข้ามาช่วยจึงจะประสบความสำเร็จได้ ส่วนปีศาจก็คือกิเลสรูปแบบต่าง ๆ ที่จะเข้ามาก่อกวนรังควานให้คณะเดินทางในไซอิ๋วประสบกับความยากลำบากต่าง ๆ
ปัญญาอย่างซุนหงอคงแม้จะเฉียบแหลมแต่ก็ไม่หยุดนิ่ง มีภาวะอารมรณ์ต่าง ๆ ที่อาจทำให้เกิดความปั่นป่วนและเดือนร้อนได้ อย่างที่เห็นได้ชัดเจนคือในช่วงต้นของไซอิ๋วที่ซุนหงอคงเดินทางไปอาละวาดบนสวรรค์ จนถูกพระยูไลกักขังไว้ในฝ่ามือ ซึ่งฝ่ามือของพระยูไลก็เปรียบได้กับขันธ์ 5 ประกอบด้วย รูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ ที่ใช้ควบคุมปัญญา มงคลที่เจ้าแม่กวนอิมมอบให้พระถังซำจั๋งใช้ควบคุมซุนหงอคงก็เปรียบได้กับสติ ในเวลาที่ปัญญากำลังพลุ่งพล่านก็ต้องใช้สติเข้าข่มนั่นเอง
ในส่วนของตือโป๊ยก่ายหากถูกความโลภหรือกิเลสยั่วยุก็อาจทำให้ไม่รักษาศีลได้ จึงเกิดความเดือดร้อนอยู่บ่อย ๆ ส่วนซัวเจ๋งแม้จะเป็นสมาธิ แต่หากไม่อาศัยปัญญาช่วยขับเคลื่อนชี้ทางก็อาจทำให้ไม่ฉลาดทันคนได้ ส่วนความวิริยะอาจไม่มีบทพูดเท่าไร แต่หากเขาไม่เสียสละพระถังซำจั๋งก็คงไม่สามารถเดินทางบรรลุเป้าหมายได้ รายละเอียดต่าง ๆ เหล่านี้อาจกล่าวได้ว่าไซอิ๋วคือวรรณกรรมที่มีพุทธศาสนาเป็นตัวขับเคลื่อนเนื้อหาและรายละเอียดของตัวละครอย่างแท้จริง
อย่างไรก็ดีเคยมีการเปรียบเทียบความคล้ายคลึงกันระหว่างไซอิ๋ว และรามยณะ เพราะทั้ง 2 วรรณกรรมนั้นมีการนำลิงมาใช้เป็นตัวละครเอกเหมือนกัน ซึ่งนักโบราณคดีก็เชื่อว่าวรรณกรรมทั้ง 2 นั้นมีความสัมพันธ์กัน แต่หากกล่าวถึงแนวความเชื่อจะพบว่ามีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะในฉากที่หนุมานแหวกอกออกเห็นเป็นพระรามและสีดา อันแสดงถึงตัสตนและสัจจะที่เป็นหลักสำคัญในศาสนาฮินดู ส่วนการแหวกอกของซุนหงอคงนั้นพบเพียงความว่างเปล่านั้นคือหลักการสูญตาของศาสนาพุทธนั่นเอง

บทความล่าสุด